Մեյնում հսկա աքաղաղները դարձան աուտիզմի ընդունման նշան
Մեյնի Օգունքիթ քաղաքում հսկա մետաղական աքաղաղների շուրջ վեճը վերածվել է համերաշխության պատմության։ Դրանք տեղադրվել էին 6-ամյա Պայփեր Լեբլանկի համար, որն աուտիզմ ունի և առանձնահատուկ կապված է այդ պատկերների հետ։ Քաղաքային իշխանությունների հետ քննարկումից հետո ընտանիքը պահեց երկու արձանը, իսկ մնացածների շուրջ համախմբվեցին հարազատներ, հարևաններ ու անծանոթներ։ Նմանատիպ աքաղաղներ այժմ հայտնվում են նաև ԱՄՆ-ից դուրս՝ որպես աջակցության նշան։
Մեյն նահանգի Օգունքիթ ծովափնյա համայնքում հսկա մետաղական աքաղաղների շուրջ ծագած քաղաքաշինական վեճը վերածվել է աուտիզմի մասին հանրային աջակցության պատմության։ Դրանք տեղադրվել էին Դեյվիդ և Սառա Լեբլանկների տան մարգագետնում՝ իրենց 6-ամյա դուստր Պայփերի համար, որի վարքագծային ու զգայական դժվարությունները մեղմելու գործում այդ պատկերները կարևոր դեր են խաղում։
Ընտանեկան խորհրդանիշից՝ համայնքային պատմության
Լեբլանկները Պայփերին վերցրել էին խնամակալության, ապա որդեգրել։ Աղջիկը ընտանիք էր եկել աքաղաղի փափուկ խաղալիքով, և ծնողները պատմում են, որ հենց այդ ժամանակից թռչունը դարձել է նրա սիրելի կերպարը։ Երբ հայրը նրան տարել էր խանութում ճուտիկներին տեսնելու, Պայփերը նկատել էր վաճառվող մեծ աքաղաղի արձանը, իսկ Դեյվիդ Լեբլանկը աղջկան ասել էր, թե կարծես նա տուն գալու ցանկություն ունի։
Ժամանակի ընթացքում ընտանիքի հավաքածուն հասել էր ավելի քան երկու տասնյակի, և դրանք օգտագործվում էին տարբեր եղանակային ու տոնական ձևավորումների համար։ Ծնողները նշում են, որ Պայփերը առավոտյան դպրոցական ավտոբուսին սպասելիս հաճախ թաքնվում է դրանց հետևում, ինչը նրան օգնում է կարգավորել հույզերը և հեշտությամբ անցնել առօրյա փոփոխություններից մեկից մյուսը։
Քաղաքային վեճը և լուծումը
Վեճը սրվեց այն բանից հետո, երբ աքաղաղի պատկերն ընդգրկվեց նաև նրանց ռեստորանի՝ The Omelette Factory-ի լոգոյում ու ապրանքանիշային հագուստի վրա։ Քաղաքային իշխանությունները արձանները դիտարկեցին որպես անթույլատրելի գովազդ, մինչդեռ ընտանիքը պնդում էր, որ դրանք նախևառաջ ընտանեկան խորհրդանիշ են և աջակցություն երեխային, այլ ոչ թե առևտրային ցուցանակ։
Դեյվիդ Լեբլանկը Associated Press-ին ասել է. «Աքաղաղները ձու չեն դնում»։ Հետագայում կողմերը համաձայնության եկան, և ընտանիքին թույլատրվեց իրենց տան դիմաց պահել երկու արձան։ Մնացածների ճակատագիրը, սակայն, արդեն դարձել էր ավելի լայն համայնքային նախաձեռնություն։
Համերաշխության նոր ալիք
Ընկերները, հարևանները և նույնիսկ անծանոթ մարդիկ սկսեցին իրենց բակերում տեղադրել նմանատիպ աքաղաղներ՝ ի նշան Պայփերի հանդեպ աջակցության։ Ընտանիքը հայտնում է, որ արձաններ են հայտնվել ոչ միայն Մեյնում, այլև Նոր Զելանդիայում, որտեղ մի մարդ լուսանկարներ է ուղարկել իր երեխաների ու բակի աքաղաղի հետ։
Աջակցության մեկ այլ օրինակ է եղել մոտակա Ուելս քաղաքում հյուրանոց ունեցող Հետալ Պատելը, որի ընտանիքում նույնպես կա աուտիզմ ունեցող հարազատ։ Նա Պայփերի մասին լսելուց հետո ցանկացել է գնել նույնպիսի արձան, սակայն Օգունքիթի շրջակայքում դրանք արդեն սպառված էին, ուստի անցած շաբաթ որդու հետ գնացել է Նյու Հեմփշիր։ «Վերջինն գտանք։ Չէինք համբերում այն դրսում դնելուն։ Մարդիկ շատ աջակցող էին, ազդանշան էին տալիս մեքենաներից։ Շատ հաճելի էր տեսնել այդ ամբողջ սերը Պայփերի հանդեպ»,— ասել է նա։
Այս պատմությունը Օգունքիթում դուրս է եկել սովորական գեղագիտական կամ առևտրային վեճի շրջանակներից և դարձել է աուտիզմ ունեցող երեխայի կարիքները հասկանալու ու ընդունելու օրինակ։
Աղբյուր՝ The Independent