Ինչն է իրականում օգնում փրկել հարաբերությունը
Հարաբերությունների թերապևտները նորից ուշադրություն են հրավիրում այն հարցին, թե ինչու են որոշ զույգեր կարողանում կանգնեցնել փլուզումը, իսկ մյուսները՝ ոչ։ Հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ կրկնվող վեճերը հաճախ կապված են ոչ թե մեկ պատահական խնդրի, այլ տարիներով չլուծված խորքային հակասությունների հետ։ Միևնույն ժամանակ մասնագետները շեշտում են՝ հաջող ելքը հնարավոր է, եթե երկու կողմն էլ պատրաստ են աշխատել հարաբերության վրա։
Կրկնվող վեճերը հաճախ պատահական չեն
Հարաբերությունների թերապևտների խոսքով՝ երբ զույգը կրկին ու կրկին վիճում է նույն թեմաների շուրջ, դա սովորաբար վկայում է ավելի խորքային խնդրի մասին։ Հետազոտությունները ցույց են տալիս, որ առաջին տարաձայնություններն անգամ կարող են մատնանշել այնպիսի հակասություններ, որոնք հետագայում միայն ամրապնդվում են։
Մասնագետները այսպիսի խնդիրները կոչում են խրված կամ մշտական հարցեր։ Դրանք կարող են վերաբերել ֆինանսներին, ծնողական մոտեցումներին, սեռական կյանքին, իշխանության բաժանմանը հարաբերության մեջ կամ նույնիսկ առօրյա կենցաղային կարգապահությանը։ Սիեթլի Գոթմանի ինստիտուտի հետազոտական տնօրեն Քերի Քոուլի խոսքով՝ երբեմն նույնիսկ փոքր թվացող հարցերը, օրինակ՝ մաքրասիրությունը, վերածվում են երկարատև հակասության աղբյուրի։
Հարաբերությունը առողջության հարց է
Փորձագետները հիշեցնում են, որ վատ հարաբերությունները չեն սահմանափակվում միայն հոգեբանական ցավով։ Կոշտ վեճերը կարող են խախտել քունը, առաջացնել մարմնական ցավեր և մեծացնել ընտանիքի բոլոր անդամների, այդ թվում՝ երեխաների, հոգեկան ու ֆիզիկական խնդիրների վտանգը։
Ընդհակառակը՝ կայուն ու ջերմ կապը կարող է դրական ազդեցություն ունենալ առողջության և նույնիսկ կյանքի տևողության վրա։ Որոշ ուսումնասիրությունների համաձայն՝ մտերիմ հարաբերությունների վատ որակը համարվում է առողջական ռիսկի գործոն, որը կարող է համեմատվել ծխելու կամ ֆիզիկական պասիվության հետ։
Փոփոխությունը պահանջում է երկու կողմերի ներգրավում
Հետազոտական տվյալները նաև ցույց են տալիս, որ խնդիրների լուծումը հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ զույգը պատրաստ է փոխել սեփական վարքագիծը և լսել միմյանց։ Քերի Քոուլը նշում է, որ մարդիկ հաճախ պետք է նախ սովորեն ընդունել զուգընկերոջ ազդեցությունը, որպեսզի կարողանան գտնել երկուսին էլ ընդունելի փոխզիջում։
Կոնեկտիկուտի համալսարանի հոգեբան Ռոբերտ Լեբոունը հավելում է՝ թերապիայի արդյունքի վրա մեծ ազդեցություն ունի ոչ միայն մասնագետի փորձը, այլև ամուսինների կամ զուգընկերների մոտիվացիան։ Նրա խոսքով՝ եթե կողմերը չեն ցանկանում փոխվել, լավագույն թերապևտն անգամ դժվար թե հասնի կայուն արդյունքի։ Իսկ երբ երկուսն էլ պատրաստ են աշխատելու, նույնիսկ ոչ իդեալական պայմաններում հնարավոր է առաջընթաց։