Վերագտնված մեգալոդոնի ողը բացահայտել է հսկա շնաձկան իրական չափերը
· Աշխարհ
Դանիայում տարիներ շարունակ կորած համարված մեգալոդոնի ողը կրկին հայտնաբերվել է և նոր տվյալներ է տվել նախապատմական այս հսկա շնաձկան մասին։ Գիտնականները, ուսումնասիրելով մոտ 10.8 միլիոն տարվա նմուշը, եզրակացրել են, որ մեգալոդոնը կարող էր հասնել շուրջ 24.3 մետրի։ Նույն տեղանքում գտնված մյուս մնացորդները նաև հուշում են նրա հնարավոր որսի մասին։
Վերագտնված նմուշը
Դանիայում վերագտնված մեգալոդոնի ողնային նմուշը գիտնականներին թույլ է տվել ավելի ճշգրիտ գնահատել այս նախապատմական շնաձկան չափերը։ Նմուշը, որ գտնվել էր Գրամ քաղաքի կավահանքում 1970-ականների վերջին, երկար տարիներ համարվել է կորած՝ պահպանված լինելով միայն լուսանկարներում և հին գրառումներում։
Ուսումնասիրությունը ցույց է տվել, որ խոսքը շուրջ 10.8 միլիոն տարվա նմուշի մասին է։ Այն պատկանել է Otodus megalodon տեսակին՝ մի շնաձկան, որը եղել է համաշխարհային ջրերում մոտ 15-ից 3.6 միլիոն տարի առաջ։
Ինչպես է գնահատվել չափը
Գիտնականների հաշվարկով մեգալոդոնի առավելագույն երկարությունը կարող էր հասնել 24.3 մետրի՝ մոտ 79 ֆուտի։ Արձանագրված տվյալները նաև ենթադրում են, որ այդ կենդանին կարող էր կշռել մոտ 94 տոննա, ինչը նրան դարձնում է երբևէ հայտնի ամենամեծ ձկներից մեկը։
Հետազոտության ղեկավար Կենշու Շիմադան նշել է, որ վերագտնված ողերը յուրահատուկ հնարավորություն են տվել ստուգելու գիտական գրականության մեջ վաղուց նշված առավելագույն չափանիշները։ Նրա խոսքով՝ այդ նմուշը ոչ միայն ամենախոշոր շնաձկան ողն է, այլև ամենախոշոր ձկան ողնային նմուշներից մեկը, որ երբևէ նկարագրվել է։
Որսի մասին նոր ենթադրություն
Մեգալոդոնի ամբողջական կմախքներ մինչ օրս չեն պահպանվել, քանի որ նրա կմախքը կազմված էր աճառից, որը հազվադեպ է պահպանվում բրածոների տեսքով։ Այդ պատճառով հիմնական աղբյուրը շարունակում են մնալ ատամներն ու առանձին ողերը։
Նույն հանքավայրում գիտնականները հայտնաբերել են նաև մեկ այլ խոշոր շնաձկան՝ կետային շնաձկան կմախքային մնացորդներ և մանր թեփուկներ։ Հետազոտողների կարծիքով՝ դրանք կարող են լինել մեգալոդոնի ստամոքսի պարունակության հետքեր, ինչը եթե հաստատվի, կլինի նրա կերակրման վարքագծի առաջին ուղղակի վկայություններից մեկը բրածոների ժառանգության մեջ։
Այս հայտնագործությունը ևս մեկ անգամ ցույց է տալիս, թե որքան կարևոր կարող են լինել տարիներ շարունակ պահեստներում մոռացված նմուշները։ Դրանք երբեմն հնարավորություն են տալիս ոչ միայն լրացնել գիտական բացերը, այլև ավելի հստակ պատկերացնել երկրի երբեմնի ամենախոշոր գիշատիչներից մեկի կենսակերպը։
Աղբյուր՝ The Independent