Անտարկտիդայի էկոգիդերը լքում են երազանքի աշխատանքը կլիմայի փոփոխության պատճառով
· Աշխարհ
Անտարկտիդայում զբոսաշրջության արագ աճը նոր բախում է ստեղծում բնության սիրահար զբոսավարների համար։ Մինչ այցելությունների թիվը տարեցտարի ավելանում է, նախկին գիդերը պատմում են, որ սառցադաշտերի հալոցքն ու կենդանական աշխարհի վրա ճնշումը դարձել են իրենց աշխատանքի բարոյական ծանրությունը։ Հետազոտությունը ցույց է տալիս, որ էկոլոգիական խոցելի տարածք այցելող զբոսաշրջությունը միաժամանակ խորացնում է հենց այն խնդիրները, որոնց մասին այն պետք է իրազեկի։
Անտարկտիդայում զբոսաշրջությունը արագ ընդլայնվում է, և այդ աճը նոր բարոյական խնդիր է առաջ բերում այնտեղ աշխատող էկոգիդերի համար։ Բնության սիրահարների համար երազանքի թվացող այդ աշխատանքը շատերի համար վերածվել է ներքին հակասության, քանի որ նրանք ականատես են եղել կլիմայական փոփոխության հետևանքներին՝ միաժամանակ օգնելով ավելի ու ավելի շատ այցելուների հասնել աշխարհի ամենախոցելի տարածքներից մեկին։
Սառցադաշտերի հալոցքը՝ աշխատանքի ամենածանր տեսարանը
Հարցազրույց տված նախկին զբոսավարներից մեկը հիշել է, թե ինչպես սառցադաշտերի զանգվածային փլուզումները ուղեկցվում էին այցելուների ոգևորությամբ, մինչդեռ ինքը ուզում էր լռել և լաց լինել։ Մյուսը պատմել է, որ 2020 թվականին եղել է Անտարկտիդայում երբևէ գրանցված ամենատաք օրը և ստիպված է եղել հարթվել սառցադաշտով՝ առանց սովորական ձմեռային պաշտպանիչ հանդերձանքի։ Նրա խոսքով՝ կլիմայի փոփոխության հետևանքները «ուղիղ աչքի առաջ են»։
Զբոսաշրջության աճը և բնապահպանական գինը
Հետազոտության համաձայն՝ 2025-2026 թվականների սեզոնին Անտարկտիդա այցելությունների թիվը կարող է գերազանցել 120 հազարն, իսկ առաջիկա տասնամյակում յուրաքանչյուր ամառ այդ ցուցանիշը կարող է հասնել մինչև 450 հազարի։ Գիտնականները նշում են, որ այս աճը ոչ միայն մեծացնում է մայրցամաքի վրա մարդկային ճնշումը, այլև կապված է զբոսաշրջության ամենաբարձր ածխածնային հետքերից մեկի հետ, քանի որ ուղևորությունները պահանջում են երկար տեղափոխություններ և ծովային ու օդային լոգիստիկա։
Բարոյական անլուծելի հակասությունը
Ուսումնասիրության համար հարցազրույց է անցկացվել Անտարկտիդայում աշխատած 25 նախկին գիդերի հետ։ Նրանց խոսքերով՝ ամենադժվարն այն էր, որ նրանք այլևս չէին կարող համադրել իրենց համոզմունքները տեսածի հետ. մի կողմից՝ այցելուներին պետք է ցույց տային այդ հիասքանչ միջավայրը, մյուս կողմից՝ հենց այդ այցելությունները նպաստում էին դրա խոցելիության խորացմանը։ Թեև տուրօպերատորները հաճախ պնդում են, որ նման ճանապարհորդությունները բարձրացնում են մարդկանց իրազեկվածությունը, նախկին զբոսավարների համար այդ փաստարկը բավարար չէր՝ շարունակելու աշխատանքը։
Նրանք ասում էին, որ օր օրի տեսնում էին պինգվինների գաղութներում մարդկանց շարունակական հոսք, երբ կենդանիները գրեթե հանգիստ չէին ունենում անգամ գիշերը։ Այդ փորձառությունը շատերի համար դարձավ շրջադարձային պահ, երբ երազանքի աշխատանքը վերածվեց պատասխանատվության ծանր բեռի։
Հետազոտության հեղինակները նշում են, որ Անտարկտիդայի զբոսաշրջության աճը կարելի է դիտարկել որպես ավելի լայն հարցի օրինակ՝ որքանով է հնարավոր պահպանել բնության նկատմամբ հետաքրքրությունը՝ առանց վնասելու հենց այն միջավայրը, որն այդ հետաքրքրության առարկան է։
Աղբյուր՝ The Independent