Թունավոր հարաբերությունները ոչ միայն հոգեբանությունն են խաթարում, այլև մարմինը
Տագնապային ու լարված հարաբերությունները կարող են ազդել ոչ միայն հոգեբանական վիճակի, այլև ամբողջ մարմնի վրա։ Այդ մասին գրում է Լիդիա Սփենսեր-Էլիոթը՝ հղում անելով ինքնաիմունային հիվանդություններով զբաղվող բժիշկների և հոմեոպաթների դիտարկումներին։ Մասնագետները նշում են, որ մշտական սթրեսի պայմաններում օրգանիզմը երկար ժամանակ ապրում է գոյատևման ռեժիմով։
Լարված և անկայուն հարաբերությունները կարող են վնասել ոչ միայն հոգեկան հավասարակշռությանը, այլև մարմնի գործառույթներին։ Լիդիա Սփենսեր-Էլիոթի հրապարակած նյութում մասնագետները նշում են, որ մշտական վեճերի, վախի կամ վերահսկման մթնոլորտում մարդը երկար ժամանակ մնում է սթրեսային վիճակում, իսկ դա կարող է արտահայտվել տարբեր ֆիզիկական գանգատներով։
Մարմինը՝ գոյատևման ռեժիմում
Ինքնաիմունային հիվանդություններով զբաղվող բժիշկների խոսքով՝ երկարատև սթրեսը կարող է ազդել իմունային համակարգի վրա, խաթարել քունը, մարսողությունը և ընդհանուր դիմադրողականությունը։ Երբ հարաբերությունը մարդուց մշտապես էներգիա է խլում, օրգանիզմը կարծես կենտրոնանում է միայն վտանգին արձագանքելու վրա և հետին պլան է մղում վերականգնման գործընթացները։
Մասնագետները շեշտում են, որ այս վիճակը չի նշանակում՝ յուրաքանչյուր կոնֆլիկտ անմիջապես հիվանդություն է առաջացնում։ Սակայն շարունակական հոգեբանական ճնշումը կարող է խորացնել արդեն առկա խնդիրները և ժամանակի ընթացքում նպաստել գլխացավերի, սրտխփոցի, հոգնածության կամ այլ սոմատիկ դրսևորումների առաջացմանը։
Երբ զգացմունքային ցավը դառնում է ֆիզիկական
Հարաբերությունների մեջ վստահության կորուստը, մանիպուլյացիան կամ մշտական քննադատությունը հաճախ մարդկանց ստիպում են անտեսել սեփական առողջությունը։ Այդ պայմաններում մարդը կարող է ուշ նկատել, որ իր մարմինը սկսել է արձագանքել շարունակական լարվածությանը, իսկ ախտանիշները հաճախ ընկալվում են որպես առանձին խնդիրներ, ոչ թե ընդհանուր հոգեվիճակի հետևանք։
Հոգեբաններն ու բժիշկները խորհուրդ են տալիս ուշադրություն դարձնել նման ազդանշաններին և չանտեսել դրանց կապը կյանքի միջավայրի հետ։ Եթե որոշ հարաբերություններ մշտապես ուժասպառ են անում, կարևոր է գնահատել ոչ միայն զգացմունքային, այլև ֆիզիկական հետևանքները։
Ինչու է կարևոր օգնություն խնդրելը
Փորձագետների կարծիքով՝ առողջանալու առաջին քայլը խնդրի ճանաչումն է։ Երբ մարդը հասկանում է, որ իր վիճակը կապված է վնասակար հարաբերությունների հետ, նա կարող է դիմել բժշկի, հոգեբանի կամ վստահելի անձի աջակցությանը։
Մասնագետները ընդգծում են նաև, որ մարմնի ազդանշանները պետք է ընդունել լուրջ։ Քրոնիկ հոգնածությունը, քնի խանգարումը կամ հաճախակի ցավերը կարող են լինել ոչ միայն առանձին ախտորոշման, այլև երկարատև սթրեսի նշան, և ժամանակին արձագանքելը կարող է օգնել կանխել ավելի ծանր հետևանքներ։
Աղբյուր՝ The Independent