Օդեսայի տատիկները, որոնք պատերազմի միջով կերակրում են մնացած կատուներին
· Աշխարհ
Օդեսայում երկու տարեց կանայք ամեն օր սնունդ են հասցնում պատերազմից մնացած անտուն կենդանիներին՝ չնայած գիշերային հրետակոծություններին և էլեկտրականության հաճախակի խափանումներին։ 74-ամյա Օլգան և նրա նման մարդիկ շարունակում են հոգ տանել բակերում, ավերակների մեջ ու ծովափ տանող ճանապարհին թափառող տասնյակ կատուների մասին։ Նրանց պատմությունը վկայում է, որ Ուկրաինայի պատերազմը հարվածում է ոչ միայն մարդկանց, այլև քաղաքի կենդանիներին ու համայնքային կենցաղին։
Օդեսայում 74-ամյա Օլգան ամեն առավոտ լուսաբացին դուրս է գալիս սնունդ բաժանելու կատուներին, որոնք մնացել են ավերակների, այրված շինությունների և դատարկ բակերի մեջ։ Գիշերային հրետակոծություններից ու հոսանքի խափանումներից հետո էլ նա չի դադարեցնում իր գործը՝ համարելով, որ քաղաքն իր ողջ կյանքն է։
Անխոնջ խնամք՝ ավերակների միջով
Օլգան պատմում է, որ օրական հոգ է տանում շուրջ 50 կատվի մասին՝ սկսելով հեռավոր հատվածներից և հասնելով մինչև ծովափ տանող վայրերը։ Կերակրում է ոչ միայն իր բակում, այլև հարևան այգիներում, կայանատեղիներում ու շինությունների շուրջը մնացած կենդանիներին։ Նրա խոսքով՝ կենդանիների հանդեպ սերը մանկուց է եկել և երբեք չի մարել։
Կինը վաղուց է կորցրել ամուսնուն ու որդուն, սակայն ասում է, որ մենակ չի զգում իրեն։ Ավիրված քաղաքի միջավայրում ու օդային տագնապների պայմաններում նա վաղուց սովորել է չխուճապել և չի մտածել հեռանալու մասին, թեև շատ բնակիչներ արդեն ապաստանել են այլ վայրերում։
Պատերազմի հետևանքները կենդանիների վրա
Մարդասիրական և կենդանական պաշտպանության կազմակերպությունների գնահատմամբ՝ մինչև պատերազմն էլ Ուկրաինայում թափառող կենդանիների թիվը մեծ էր, իսկ ռազմական գործողություններից հետո այն էլ ավելի է աճել։ Շատ ընտանի կենդանիներ կորչել են, մնացել են տարհանված տներում կամ պարզապես լքվել են, երբ մարդիկ ստիպված են եղել հեռանալ։ Այդ պատճառով տեղում մնացած տարեց բնակիչները հաճախ իրենց սահմանափակ միջոցներով հոգ են տանում տասնյակ կենդանիների մասին։
Օլգայի նման մարդկանց կողքին Օդեսայում կա նաև Նատալիա անունով մեկ այլ կին, որը նույնպես կերակրում է անտուն կենդանիներին և վստահ է, որ պատերազմը որքան էլ ձգձգվի, այն մի օր ավարտվելու է։ Նրա խոսքով՝ ամենասարսափելին այն է, որ մարդիկ շարունակում են կորցնել հարազատներին, իսկ ընտանիքներն ապրում են անվերջ սպասման մեջ։
Հույս, որը պահում է քաղաքը
Չնայած մշուշոտ ապագային՝ Օլգան ու Նատալիան ասում են, որ իրենց հույսը չի մարում։ Նրանք սպասում են խաղաղության, տղամարդկանց վերադարձին ընտանիքներ, երեխաների ու կանանց արցունքների վերջանալուն։ Օդեսայի ավերված թաղամասերում նրանց առօրյա հոգատարությունը դարձել է պատերազմի պայմաններում մնացած մարդկայնության պարզ, բայց ուժեղ դրսևորում։
Աղբյուր՝ The Independent