Պե՞տք է հավատալ արհեստական բանականության տեքստերը ճանաչող Pangram-ին
Նյու Յորքում գործող Pangram ստարտափը վերջին ամիսներին դարձել է արհեստական բանականությամբ գրված տեքստերը բացահայտելու ամենաքննարկվող գործիքներից մեկը։ Ընկերությունը պնդում է, թե կարող է գնահատել, թե որքան է AI-ն մասնակցել որևէ տեքստի ստեղծմանը, սակայն դրա եզրակացությունները մի շարք վիճահարույց դեպքերում լուրջ հարցեր են առաջացրել։ Գրողների և հրատարակիչների մի մասը զգուշացնում է, որ նման գործիքները կարող են ոչ պակաս վնաս հասցնել, քան հենց AI-գեներացված բովանդակությունը։
Բրուքլինում, Պոուպայսի վերևում գտնվող գրասենյակում գործող Pangram ստարտափը վերջին ամիսներին հայտնվել է այն գործիքների շարքում, որոնք փորձում են տարբերակել մարդուժի և արհեստական բանականության ձեռագիրը։ Ընկերությունը պնդում է, թե կարող է գնահատել՝ որքանով է որևէ տեքստ ստեղծվել AI-ի օգնությամբ, և այդ գնահատականը ներկայացնում է տոկոսային ցուցանիշով։ Սակայն մի շարք հրապարակային վեճեր ցույց են տվել, որ նման չափումն ինքնին վիճահարույց է։
Վեճեր՝ գրականությունից մինչև մամուլ
Pangram-ի անունը լայն քննարկման թեմա դարձավ այս տարվա սկզբին, երբ համացանցում կասկածներ հայտնվեցին, թե «Shy Girl» ինքնահրատարակված վեպի հեղինակ Միա Բալարդը կարող էր օգտվել AI-ից։ Բալարդը դա հերքեց, սակայն Pangram-ի գլխավոր տնօրենը X հարթակում հայտարարեց, թե գիրքը 78 տոկոսով արհեստական է ստեղծված։ Հետագայում Հաչեթը չեղարկեց գրքի հրատարակումը։
Նման գնահատականներ հնչեցին նաև այլ աշխատանքների հասցեին։ Pangram-ը 100 տոկոս AI-ով ստեղծված էր գնահատել The New York Times-ի «Modern Love» շարքի մի թողարկում, Commonwealth Short Story Prize-ի հաղթող գործը, ինչպես նաև «Daggermouth» վեպը։ «Call Me, I’ll Hide the Body» թրիլլերի դեպքում, որի գործարքը հասել էր 2,4 միլիոն դոլարի, գործիքը ցույց էր տվել 97 տոկոս։ Այդպիսի դեպքերը Pangram-ին դրեցին գրականության, հրատարակչության և լրագրության սահմանագծում ծավալվող ավելի լայն բանավեճի կենտրոնում։
Գրողների դիմադրությունը և վստահության հարցը
Գրողների մի մասը Pangram-ի նման ծառայություններին վերաբերվում է մեծ կասկածով։ Հեղինակ և հրատարակչական ոլորտի մասնագետ Ջեյն Ֆրիդմանը նշում է, որ AI-ի հայտնաբերման ծրագրերի նկատմամբ գոյություն ունի «զզվանք և զայրույթ», քանի որ շատերը դրանք համարում են ոչ պակաս վտանգավոր, քան հենց արհեստական բանականության արտադրած տեքստերը։ Նրա դիտարկմամբ՝ խնդիրը միայն տեխնոլոգիան չէ, այլ նաև այն ազդեցությունը, որը նման գնահատականները կարող են ունենալ հեղինակների հեղինակության և գործարքների վրա։
Պանգրամի համահիմնադիր և գործադիր տնօրեն Մաքս Սպերոն ներկայացնում է ընկերությունը որպես արագ զարգացող ոլորտի գործիք, որի պահանջարկը աճում է ամեն օր։ Միևնույն ժամանակ մասնագետները հիշեցնում են, որ նման համակարգերը հիմնված են հավանականությունների վրա և չեն կարող անսխալական լինել։ Այդ պատճառով էլ հարցը, թե որքանով կարելի է վստահել Pangram-ին, այսօր դարձել է ոչ միայն տեխնիկական, այլև մշակութային ու մասնագիտական բանավեճի առանցքային թեմա։
Ակադեմիական հետազոտություններն ու տարածվող ազդեցությունը
Բանավեճը սրել է նաև գիտական կիրառությունը։ Սթոնի Բրուքի համալսարանի համակարգչային գիտությունների ասիստենտ պրոֆեսոր Թուհին Չաքարաբարտին Pangram-ով վերլուծել էր 14 հազար 419 ինքնահրատարակված վեպ և գտել, որ դրանց մոտ 20 տոկոսը ցուցաբերում է զգալի AI-միավորներ։ Նրա աշխատանքը լայնորեն մեջբերվեց, իսկ այդ տվյալներն ավելի ուշ ծառայեցին «Daggermouth»-ի շուրջ առաջացած մեղադրանքների հիմք։
Միաժամանակ, Substack-ը հայտարարեց, որ Pangram-ը ներառում է իր հարթակում, որպեսզի ընթերցողները կարողանան արագ գնահատել տեքստում AI-ի հնարավոր մասնակցությունը։ Սա ցույց է տալիս, որ արհեստական բանականությամբ գրված կամ խմբագրված նյութերի նույնականացումը այլևս սահմանափակված չէ գրական դաշտով և աստիճանաբար դառնում է առցանց հրապարակումների ու ընթերցողական վստահության հարց։
Աղբյուր՝ Wired