Ռունի ու Քեյթ Մարաները փայլում են Հերցոգի շքեղ-անորոշ հեքիաթում
· Մշակույթ
Վենետիկի կինոփառատոնի մրցութային ծրագրում ցուցադրված Վերներ Հերցոգի «Bucking Fastard» ֆիլմը կառուցված է իրականության և առասպելի սահմանագծին։ Ռունի և Քեյթ Մարաները մարմնավորում են անբաժան քույրերի, որոնք աշխարհը տեսնում են մեկ ձայնով ու մեկ զգացումով։ Ֆիլմը պատմում է սիրո, մերժման և ազատության որոնման մասին՝ Հերցոգին բնորոշ երազային, երբեմն անհանգիստ լեզվով։
Վենետիկի կինոփառատոնի մրցութային ծրագրում ներկայացված Վերներ Հերցոգի «Bucking Fastard» ֆիլմը բառացի տրամաբանությամբ չի ընթանում, սակայն իր ներսում ունի սեփական, թեք ու երազային համաչափությունը։ Ռունի Մարան և Քեյթ Մարան մարմնավորում են Իռլանդիայում ապրող անբաժան քույրերի, որոնց պատմությունը միաժամանակ սիրո, մերժման և ազատության որոնման մասին է։
Հերցոգի երևակայական աշխարհը
Հերցոգի կինոյին բնորոշ է այն տարածքը, որտեղ առասպելը, հիշողությունը և մարդկային մոլուցքը կողք կողքի են ապրում։ Այս ֆիլմում ևս ռեժիսորը դիտողին առաջարկում է իր համար ծանոթ հոգեվիճակը՝ աշխարհ, որտեղ անհավանականը կարող է դառնալ իրականության շարունակությունը, իսկ տարօրինակը՝ ներսից հասկանալի։
«Bucking Fastard»-ը միտումնավոր խուսափում է ուղիղ բացատրություններից։ Դրա փոխարեն այն կառուցում է պատմություն՝ իբրև զգացմունքային և պատկերային հոսք, որտեղ ամենակարևորը ոչ թե դեպքերի արտաքին տրամաբանությունն է, այլ հերոսների ներքին համոզմունքը, թե հնարավոր է երջանկության համար սեփական ճանապարհը բացել անգամ անհասանելի թվացող վայրում։
Մարաների միաձայն խաղը
Ռունի և Քեյթ Մարաները խաղում են Ջոանի և Ջինի Հոլբրուկների դերը։ Նրանց հերոսուհիները չեն ներկայացվում որպես երկվորյակներ, թեև իրարից գրեթե անբաժան են. նրանք հագնվում են նույն կերպ, շարժվում են միաժամանակ և խոսում են մեկ ձայնով։ Այդ արտասովոր խաղային լուծումը ֆիլմին հաղորդում է անհանգստացնող, բայց նաև հմայիչ երանգ։
Քույրերի կյանքում շրջադարձային է հարևան Գարեթ Մալրոնիի հայտնվելը՝ Օռլանդո Բլումը մարմնավորում է նրան որպես հմայիչ ու անհանգիստ կերպար։ Նրա մուտքը նրանց առօրյան վերածում է մոլեգին ակնկալիքի, իսկ մերժված սերը դառնում է պատմության շարժիչ ուժը։
Անորոշ ավարտ՝ որպես ազատ ընտրություն
Ֆիլմի կառուցվածքում վճռորոշ է նաև անորոշությունը, որը Հերցոգը չի շտապում լուծել։ Այդ բաց ավարտը թույլ է տալիս դիտողին սեփական ներսում ավարտել պատմությունը՝ ըստ իր սպասումների, փորձառության և հավատամքի։
«Bucking Fastard»-ը, ամենայն հավանականությամբ, առավել ուժեղ է ոչ թե իր սյուժետային ճշգրտությամբ, այլ իր տրամադրությամբ ու պատկերային լեզվով։ Այն առաջարկում է հավատալ, որ նույնիսկ փակված, մոռացված կամ քարայրային մթության մեջ մարդը կարող է գտնել հիշողության և սիրո տունը։
Աղբյուր՝ Time Magazine