Գազայի և Իսրայելի միջև բաժանված պաղեստինյան ընտանիքը տարիներ անց վերամիավորվեց
· Աշխարհ
23-ամյա Մաիս ալ-Ղարամը տարիներ շարունակ փորձում էր վերամիավորել իր ընտանիքը, որը բաժանվել էր Իսրայելի և Գազայի միջև պատերազմների ու սահմանափակումների պատճառով։ Այս ամիս նա Իսրայելի Քերեմ Շալոմ անցակետի մոտ դիմավորեց Գազայից դուրս եկած իր յոթ եղբայրներին ու քույրերին։ Վերամիավորումը հնարավոր դարձավ երկարատև իրավական ջանքերից հետո, սակայն այն չվերացրեց ընտանիքի կրած ծանր կորուստները։
Երկար սպասված հանդիպում անցակետի մոտ
Մաիս ալ-Ղարամը երկու ամիս առաջ էր վերջին անգամ տեսել իր յոթ եղբայրներին ու քույրերին՝ Գազայի հատվածում, պատերազմի նախօրեին։ Այդ ժամանակ նա արդեն լքել էր պաղեստինյան տարածքը և բնակություն հաստատել Իսրայելում, մինչդեռ ավելի ուշ իսրայելական ավիահարվածը սպանել էր նրա ծնողներին ու փոքր եղբորը։ Այս ամիս Մաիսը կանգնած էր Իսրայելի Քերեմ Շալոմ անցակետի մոտ՝ սպասելով, որ գոտուց դուրս գան իր մնացած քույրերն ու եղբայրները։
«Մենք երբեք ընտանիք չդադարեցինք լինել», — ասել է 23-ամյա Մաիսը, որը ութ երեխաներից ավագն է։ Նրա հայրը Գազայից էր, մայրը՝ Իսրայելի պաղեստինյան քաղաքացի։ Մաիսը պատմել է, որ ամեն օր մտածել է՝ արդյոք երբևէ նորից կտեսնի իր հարազատներին։
Իրավական պայքար և ընտանեկան վերադարձ
Վերամիավորումը կայացել է այս ամիս՝ Մաիսի և փաստաբանների թիմի երկարատև ջանքերից հետո, որոնք փորձում էին նրա եղբայրներին ու քույրերին դուրս բերել Գազայից։ Նրանք հանդիպել են սահմանային անցակետի մոտ, ապա միասին մեկնել են Նազարեթ, որտեղ մոր մեծ ընտանիքը նրանց դիմավորել է գրկախառնություններով և տնական ուտեստներով։
Ընտանիքի վերադարձը միաժամանակ բերել է ուրախություն, սուգ և չլսվածության զգացում։ Մաիսին հաջողվել է իր Գազայում ծնված քույրերի ու եղբայրների համար, որոնց տարիքը 8-ից 22 է, ձեռք բերել իսրայելական անձնագրեր և կազմակերպել նրանց տեղափոխությունը իր մոտ՝ ապրելու։ Սակայն ընտանիքի անդամները գիտակցում են, որ կորուստները չեն կարող վերականգնվել։
Ընտանիքների բաժանումը պատերազմի հետևանքով
Այդ պատմության հիմքում 2002 թվականն է, երբ Մուրադ ալ-Ղարամը՝ Գազայի բնակիչ, ժամանակավոր աշխատանքի թույլտվությամբ աշխատում էր Իսրայելում և այնտեղ ծանոթացավ ու ամուսնացավ Ամալ Քարիմի հետ՝ Նազարեթում բնակվող Իսրայելի պաղեստինյան քաղաքացու։ Շուտով ծնվեց նրանց առաջնեկը՝ Մաիսը։ Նախորդ տասնամյակներին նման ամուսնությունները տարածված էին Արևմտյան ափի, Գազայի և Իսրայելի պաղեստինցիների շրջանում, սակայն հետագա սահմանափակումները այդ կապերը դարձրել են ավելի դժվար։
Մաիսի մայրական պապը՝ Ֆարաջ ալ-Ղարամը, ասել է, որ թոռների վերադարձը հիշեցնում է «գերեզմանից վերադառնալու» նման մի բան։ Նրա խոսքով՝ Գազայում մարդու կյանքը արժեք չունի։ Նազարեթ հասած երեխաներն ու երիտասարդները, նրա հարազատների խոսքով, ամենից առաջ ուզում էին սովորել, լինել ընտանիքի կողքին և ստանալ բժշկական օգնություն։ «Ընտանիքն է ամենակարևորը», — ասել է նրանց բարեկամ Ջահերը։
Աղբյուր՝ The Independent