Նյու Յորքի նոր երկնաքերը վեճ է հարուցել՝ փակելով Էմփայր Սթեյթ Բիլդինգի տեսարանը
· Աշխարհ
Նյու Յորքում 860 ֆուտ բարձրությամբ նոր բնակելի երկնաքերը մտել է քաղաքի երկնագծի մեջ և միանգամից դարձել քննարկման առարկա։ Շինությունը, որին արդեն «մատիտ» մականունն են տվել, մի մասի համար համարվում է նոր քաղաքաշինական խորհրդանիշ, իսկ մյուսների համար՝ Մանհեթենի պատմական տեսարանների կորստի պատճառ։ Հատկապես սուր արձագանք է առաջացրել այն հանգամանքը, որ շենքը փակել է Էմփայր Սթեյթ Բիլդինգի հայտնի տեսարաններից մի քանիսը։
Նյու Յորքում բացահայտվել է հերթական 860 ֆուտ բարձրությամբ շքեղ բնակելի երկնաքերը, և այն անմիջապես դարձել է հասարակական քննարկման թեմա։ Շենքը, որին արդեն «մատիտ» են կոչում իր նեղ ու բարձրաձիգ կերպարի համար, տեղ է գտել Մանհեթենի խիտ կառուցապատման մեջ, սակայն միաժամանակ բողոքների նոր ալիք է բարձրացրել։
Էմփայր Սթեյթ Բիլդինգի տեսարանը՝ վեճի կենտրոնում
Քննադատների հիմնական դժգոհությունը կապված է այն բանի հետ, որ նոր աշտարակը փակել է Էմփայր Սթեյթ Բիլդինգի հայտնի տեսարաններից մի քանիսը։ Նյու Յորքի համար նման դիտակետերը ոչ միայն գեղագիտական արժեք ունեն, այլև քաղաքի ինքնության մաս են համարվում, ուստի դրանց փոփոխությունը հաճախ բուռն արձագանք է ստանում։
Սոցցանցերում շենքի հասցեին հնչել են կոշտ գնահատականներ, այդ թվում՝ «աղետ» և «զզվելիություն» բնորոշումները։ Միաժամանակ կան նաև նրանք, ովքեր նոր բարձրահարկը դիտում են որպես Մանհեթենի շարունակվող վերափոխման բնական հետևանք։
Մանհեթենի աճող երկնագիծը
Վերջին տասնամյակներին Նյու Յորքում հատկապես տարածվել են բարակ ու չափազանց բարձր բնակելի աշտարակները, որոնք հաճախ կառուցվում են շքեղ բնակարանների համար։ Այդ միտումը փոխում է քաղաքի տեսքը և ուժեղացնում տարաձայնությունները՝ արդյոք այդ զարգացումը ծառայում է հանրային շահին, թե միայն բարձրարժեք անշարժ գույքի շուկային։
Նոր երկնաքերը այդ բանավեճի հերթական օրինակն է։ Մի կողմից՝ այն ընդգծում է քաղաքի ներդրումային գրավչությունն ու ճարտարապետական հավակնությունները, մյուս կողմից՝ վերածվում է խորհրդանշական վեճի՝ քաղաքային միջավայրի, պատմական տեսարանների և հասարակական հասանելիության շուրջ։
Քաղաքային ինքնության հարցը
Նյու Յորքում բարձր շենքերի նկատմամբ արձագանքը սովորաբար սահմանափակվում չէ միայն ճարտարապետական քննադատությամբ։ Տեսարանների կորուստը այստեղ ընկալվում է նաև որպես քաղաքի հիշողության և սովորական քաղաքային փորձի փոփոխություն, ինչը հատկապես զգայուն թեմա է բնակիչների համար։
Այս պատմությունը կրկին ցույց է տալիս, որ Մանհեթենի երկնագծի յուրաքանչյուր նոր փոփոխություն կարող է վերածվել լայն քննարկման։ Երբ նոր աշտարակը փոխում է Էմփայր Սթեյթ Բիլդինգի նման խորհրդանշական կառույցների տեսանելիությունը, բանավեճը դուրս է գալիս միայն շինարարության շրջանակներից և դառնում քաղաքի ինքնության մասին խոսակցություն։
Աղբյուր՝ The Independent