Անգլիայում ավելի քան մեկ միլիոն երեխա դիմում է հոգեկան առողջության ծառայություններին
Անգլիայում երեխաների հոգեկան առողջության ծառայությունների հետ կապված ակտիվ դիմումների թիվը հասել է ավելի քան մեկ միլիոնի՝ ըստ երեխաների հարցերով հանձնակատար Ռեյչել դե Սուզայի տարեկան զեկույցի։ Փաստաթուղթը վկայում է, որ վերջին տարիներին հատկապես աճել է անհանգստության, ինչպես նաև աուտիզմի և զարգացման այլ խանգարումների կասկածով դիմումների քանակը։ Զեկույցում սա բնորոշվում է որպես երիտասարդների հոգեկան վիճակի խորացող ճգնաժամ։
Անգլիայում երեխաների հոգեկան առողջության ծառայությունների հետ կապված ակտիվ դիմումների թիվը գերազանցել է մեկ միլիոնը, ինչը երկրի երեխաների հարցերով հանձնակատար Ռեյչել դե Սուզան բնութագրել է որպես երիտասարդների կրած տառապանքի «մեծածավալության» ցուցիչ։ Տարեկան զեկույցը, որը հրապարակվել է երկուշաբթի, ընդգծում է, որ վերջին տարիներին աջակցություն որոնող երեխաների թիվը կտրուկ աճել է։
Դիմումների աննախադեպ աճ
Զեկույցի համաձայն՝ 2025 թվականի մարտին ավարտված 12 ամիսների ընթացքում երեխաների և դեռահասների հոգեկան առողջության ծառայություններ է ուղղվել 1,048,965 ակտիվ դիմում։ Այդ թիվը ներառում է այն երեխաներին, որոնք այդ ժամանակահատվածում ուղղորդվել են, սպասել են օգնության կամ արդեն բուժում են ստացել, սակայն չի ներառում տարվա սկզբին բուժման մեջ գտնվողներին։ 2018-2019 թվականների 563,639-ի համեմատ աճը գրեթե կրկնակի է, իսկ միայն վերջին մեկ տարում արձանագրվել է 9.5 տոկոս բարձրացում։
Դե Սուզան նշել է, որ այս աճի համար պարզ բացատրություն չկա, սակայն Ազգային առողջապահական ծառայության տվյալները ցույց են տալիս՝ ուղղորդումների հիմնական պատճառը անհանգստությունն է։ Զուգահեռաբար աճում է նաև այն երեխաների թիվը, որոնց մոտ կասկածվում է աուտիզմ կամ զարգացման նյարդաբանական այլ առանձնահատկություններ։
Ինչ է փոխվում ախտորոշումների մեջ
Մարտին հրապարակված կառավարության ուսումնասիրությունը ընդգծել է, որ աուտիզմի և ուշադրության պակասի ու հիպերակտիվության համախտանիշի ախտորոշումների աճի համար չկա մեկ ընդհանուր բացատրություն։ Զեկույցում նշվում է, որ երիտասարդների շրջանում աճող հոգեբանական լարվածությունը կարող է ուժեղացնել օգնության կարիքը, իսկ միաժամանակ հոգեբանական ծանր վիճակը հաճախ ավելի շուտ դառնում է բժշկական գնահատման առարկա, քան սոցիալական աջակցության համակարգի խնդիր։
Միևնույն ժամանակ, փաստաթուղթը զգուշացնում է, որ ախտորոշումների ավելացումը դեռ չի նշանակում այդ վիճակների իրական տարածվածության նույն չափով աճ։ Դա կարող է կապված լինել դրանց ավելի լավ ճանաչման, օգնություն որոնելու վարքագծի փոփոխության և ընտանիքների ու դպրոցների կողմից ավելի հաճախ օգնության դիմելու հետ։
Դպրոցների և համայնքի դերը
Դե Սուզան ընդգծել է, որ փոփոխությունը հնարավոր կլինի միայն այն դեպքում, եթե հոգեկան առողջության ծառայությունները, կրթական համակարգը և սոցիալական օգնությունը համադրվեն այնպես, որ երեխաները անհրաժեշտ աջակցությունը ստանան դպրոցում և համայնքում, ոչ թե միայն բժշկական հաստատություններում։ Նրա խոսքով՝ այդ ժամանակ հարցը այլևս չի լինելու այն, թե «ինչն է սխալ», այլ՝ «ինչպես օգնել»։
Հանձնակատարի գնահատմամբ՝ կառավարության հոգեկան առողջության ռազմավարությունը և հատուկ կրթական կարիքների ու հաշմանդամության համակարգի բարեփոխումները հազվագյուտ հնարավորություն են ստեղծում փոխելու երեխաների աջակցության ամբողջ մոդելը և բարելավելու նրանց կյանքի արդյունքները։
Աղբյուր՝ The Independent