Լաբրինթը մտածում էր հեռանալ երաժշտությունից, բայց վերադարձավ նոր խոսք ասելու համար
· Մշակույթ
Բրիտանացի երաժիշտ ու պրոդյուսեր Լաբրինթը, որը լայն ճանաչում է ստացել «Euphoria» սերիալի սաունդթրեքով, երկար ժամանակ մտածում էր երաժշտական աշխարհից հեռանալու մասին։ Սակայն ստեղծագործական հիասթափությունը չբերեց վերջնական բաժանման, և նա այսօր վերանայում է իր ուղին՝ բաց խոսելով սեփական կասկածների ու վերադարձի պատճառների մասին։ Նրա անունը շարունակում է կապվել համաշխարհային երաժշտության առաջատարների հետ, սակայն այս պատմության առանցքում ոչ թե հաջողության գագաթնակետն է, այլ ստեղծագործական ճգնաժամը և նոր իմաստ գտնելու փորձը։
Բրիտանացի երաժիշտ և պրոդյուսեր Լաբրինթը, որին լայն հանրությունը ճանաչում է հատկապես «Euphoria» սերիալի սաունդթրեքից, վերջին շրջանում պատմել է ստեղծագործական ծանր շրջանի մասին։ Նա մինչև վերջերս մտմտում էր երաժշտական ոլորտից հեռանալու մասին, սակայն ի վերջո հասկացել է, որ դեռ ունի ասելիք և գործիքներ՝ այն արտահայտելու համար։
Հաջողության հետևում՝ հոգնածություն և դժգոհություն
Լաբրինթի անունը վաղուց կապվում է միջազգային երաժշտական արդյունաբերության ամենաբարձր շրջանակների հետ։ Նրա աշխատանքը գնահատել են բազմաթիվ արտիստներ, այդ թվում՝ Բեյոնսեն և Մադոննան, իսկ նրա ձայնային աշխարհը հաճախ առանձնացվել է որպես զգացմունքային ու ինքնատիպ։ Սակայն արտաքին հաջողությունը չի վերացրել ներքին լարվածությունը, և նա խոստովանել է, որ մի փուլում իրեն սպառված ու հիասթափված էր զգում։
Արդյունքում առաջացել էր նույնիսկ կարիերան դադարեցնելու մտադրությունը։ Այդ որոշումը, ինչպես երևում է, պայմանավորված էր ոչ թե ստեղծագործական անզորությամբ, այլ հենց համակարգի նկատմամբ կորցրած վստահությամբ և նոր մոտիվացիայի անհրաժեշտությամբ։
«Euphoria»-ից հետո՝ նոր հայացք սեփական ճանապարհին
«Euphoria»-ի սաունդթրեքը Լաբրինթին բերեց առանձնահատուկ ճանաչում և ամրապնդեց նրա հեղինակությունը՝ որպես զգացմունքային դրամատիզմ ստեղծող երաժիշտի։ Այդ հաջողությունը, սակայն, նաև ավելի բարձր ակնկալիքներ դրեց նրա վրա, ինչը հաճախ բարդացնում է հետագա ստեղծագործական փուլերը։
Ներկայում նա, ըստ իր խոսքերի, վերաիմաստավորում է իր ստեղծագործական ճանապարհը։ Այս շրջադարձը թույլ է տալիս նրան ոչ միայն վերադառնալ երաժշտությանը, այլ նաև ավելի հստակ հասկանալ, թե ինչու է շարունակում ստեղծագործել և ինչպիսի խոսք է ուզում փոխանցել լսարանին։
Երբ համբավը չի բավարարում
Լաբրինթի պատմությունը ևս մեկ անգամ ցույց է տալիս, որ համաշխարհային ճանաչումը միշտ չէ, որ համընկնում է ներքին բավարարվածության հետ։ Նույնիսկ այն դեպքում, երբ երաժշտին վստահում են ամենախոշոր անունները, ստեղծագործական ճգնաժամը կարող է ստիպել նրան կանգ առնել և հարցնել՝ արդյոք իր ճանապարհը դեռ իմաստ ունի։
Այսօր նրա դիրքորոշումը ավելի հավասարակշռված է թվում։ Նա չի ներկայացնում վերադարձը որպես մեծ հաղթանակ, այլ որպես ազնիվ գիտակցում, որ երաժշտությունից հեռանալը դեռ վաղ է, քանի դեռ կա ասելիք և ձև, որով կարելի է այն հասու դարձնել լսարանին։
Աղբյուր՝ The Independent