Գրեգ Արաքին՝ սեքսուալ ազատության, սադրանքի և անկախ կինոյի մասին
· Մշակույթ
Ամերիկացի ռեժիսոր Գրեգ Արաքին՝ Նոր քուիր կինոյի ամենահայտնի անուններից մեկը, նոր ֆիլմով վերադարձել է էկրաններ։ Վավերագրական կամ մեծ ստուդիական արտադրություններից հեռու մնալը նրա ստեղծագործական ընտրությունն է, իսկ վերջին հարցազրույցում նա խոսել է սեռական ազատության, երիտասարդ սերնդի խստապահանջության և անկախ կինոյում իր տեղը պահպանելու մասին։ Արաքին նաև անդրադարձել է այն պատճառովներին, թե ինչու երբեք չի ցանկանա աշխատել հսկայական բյուջե ունեցող նախագծերում։
Գրեգ Արաքին, որ տասնամյակներ շարունակ համարվել է ամերիկյան անկախ կինոյի ամենաանզիջում և սադրիչ հեղինակներից մեկը, նորից հայտնվել է ուշադրության կենտրոնում։ Նրա վերջին աշխատանքը՝ սեքսուալության և կոպիտ հումորի շուրջ կառուցված նոր ֆիլմը, կրկին վկայում է, որ ռեժիսորը չի հրաժարվում այն թեմաներից, որոնց շուրջ ձևավորվել է նրա ստեղծագործական դիմագիծը։
Նոր քուիր կինոյի անզիջում ձայնը
Արաքին լայն ճանաչում է ձեռք բերել New Queer Cinema շարժման շրջանակում՝ «The Doom Generation», «Nowhere» և «Mysterious Skin» ֆիլմերով։ Նրա գործերում սեռական ինքնությունը, օտարացումը և երիտասարդության ցավոտ փորձառությունները ներկայացվում են առանց մեղմացման, իսկ այդ անմիջականությունը նրան առանձնացրել է իր սերնդի շատ ռեժիսորներից։
Նրա նոր ֆիլմը, որում նկարահանվել է նաև Օլիվիա Ուայլդը, շարունակում է նույն գիծը՝ համադրելով սեքսուալ սարկազմը և սադրիչ երանգները։ Թեև Արաքին հաճախ է գործածում կոպիտ, երբեմն նաև անհարմարեցնող պատկերաշար, հենց այդ լեզվով է նա խոսում ազատության և անձնական ինքնարտահայտման մասին։
Սեքսուալ ազատություն և նոր սերնդի զգուշավորությունը
Հարցազրույցում ռեժիսորը անդրադարձել է սեքսուալ հեղուկությանը՝ ընդգծելով, որ ժամանակակից մշակույթը ավելի բարդ է դարձել, սակայն նույնքան էլ ավելի երկիմաստ։ Նրա դիտարկմամբ՝ երիտասարդ լսարանը երբեմն ավելի խիստ ու զգուշավոր է վերաբերվում էկրանային կամ անձնական անկեղծությանը, ինչը հակադրության մեջ է այն ազատության հետ, որին նրա ֆիլմերը վաղուց են ձգտում։
Արաքին չի փորձում գոհացնել բոլորին։ Նրա խոսքերով՝ արվեստը պետք է կարողանա անհանգստացնել, շփոթեցնել և հարցեր առաջացնել, այլ ոչ թե միայն ապահով զգացողություն պարգևել։ Այդ մոտեցումն է, որ նրան երկար տարիներ պահել է անկախ կինոյի սահմաններում։
Ինչու նա չի ընտրում մեծ ստուդիաների ճանապարհը
Ռեժիսորը նաև բացահայտ ասել է, որ իրեն չի հետաքրքրում 20 միլիոն դոլարանոց ֆիլմ նկարելու հեռանկարը։ Նրա համար ստուդիական համակարգը հաճախ նշանակում է ստեղծագործական սահմանափակումներ, մինչդեռ փոքր բյուջեն ավելի մեծ ազատություն է տալիս կերպարների, տոնի և թեմաների հարցում։
Արաքինի պատմությունը հիշեցնում է, որ հեղինակային կինոյում հաջողությունը միշտ չէ, որ չափվում է բյուջեով կամ լայն զանգվածային ընդունմամբ։ Նրա դեպքում կարևորն այն է, որ ֆիլմերը շարունակում են պահպանել սեփական ձայնը՝ սուր, անհանգիստ և գաղափարապես ճանաչելի։
Աղբյուր՝ The Independent