Երուսաղեմի Սուրբ Գերեզմանում գիշերը անցկացրել են հոգևորականներ, ուխտավորներ և լրագրող
· Աշխարհ
Երուսաղեմի Սուրբ Գերեզման տաճարի դռները երեկոյան փակվում են այնպես, ինչպես դարեր շարունակ, և ներսում մնում են միայն հոգևորականներ, մի քանի ուխտավորներ ու հազվագյուտ այցելուներ։ Associated Press-ի լրագրողը նրանց հետ անցկացրել է գիշերը՝ լուսաբանելով այն յուրօրինակ կարգը, որով համատեղ կառավարվում է քրիստոնեական աշխարհի սրբավայրերից մեկը։ Տաճարը գտնվում է այն վայրում, որտեղ քրիստոնյաները հավատում են, թե Հիսուսը խաչվել, թաղվել և հարություն է առել։ Գիշերային այդ լռության մեջ ուխտավորների աղոթքները և բազմադարյա ավանդույթները միահյուսվում են մեկ տարածքում։
Երուսաղեմի Սուրբ Գերեզման տաճարում երեկոյան դռները ծանր փականներով փակվում են դրսից, և ներսում մնում են միայն հոգևորականներ, մի քանի ուխտավորներ ու երբեմն՝ լրագրողներ։ Associated Press-ի թղթակիցը գիշերել է այդ սրբավայրում՝ հետևելով այն խիստ կարգին, որով դարեր շարունակ պահպանվել է քրիստոնեական աշխարհի ամենանշանակալի վայրերից մեկը։
Սրբավայր, որի շուրջը ձևավորվել է համակեցության կարգ
Տաճարը կառուցված է այն տեղում, որտեղ քրիստոնյաները հավատում են, թե Հիսուս Քրիստոսը խաչվել է, թաղվել և հարություն առել։ Դարերի ընթացքում, երբ տարածաշրջանը անցել է տարբեր իշխանությունների ձեռքով, այստեղ ձևավորվել է անսովոր իրավական և ծիսական համակարգ, որով սրբավայրը համատեղ տնօրինում են Հայ Առաքելական, Կաթոլիկ և Հույն Ուղղափառ եկեղեցիները։
Այս բազմաշերտ կարգավորումը արտահայտվում է անգամ ամենօրյա մանրամասներում։ Տաճարի բանալիները XIII դարից պահպանվում են մահմեդական մի ընտանիքի վստահության ներքո, իսկ դռների փակման և բացման արարողությունն ինքնին դարձել է դարավոր ավանդույթի մաս։ Այդ ամենը հիշեցնում է, որ Երուսաղեմում հավատքը, պատմությունը և քաղաքականությունը մշտապես փոխկապակցված են եղել։
Գիշերային լռության մեջ՝ աղոթք և մտորում
Երբ դռները փակվում են, ընդարձակ և մութ բազիլիկան մի քանի ժամով դառնում է բացառապես ներսում մնացածների աշխարհը։ Որոշ հոգևորականներ անմիջապես զբաղվում են իրենց հանգստով կամ առօրյա գործերով, իսկ ուխտավորները լռությամբ շրջում են քարե միջանցքներով՝ կանգ առնելով այն վայրերում, որոնք իրենց համար կրում են խորհրդանշական ծանրություն։
Այդ գիշերվա ներկաներից մեկը՝ Բրազիլիայից եկած ուխտավոր Պետեր Շտանգլեն, ծնկաչոք աղոթում էր և ձեռքերն ու ճակատը հպում այն քարին, որտեղ, ըստ ավանդության, պատրաստվել է Հիսուսի մարմինը թաղման համար։ Նրա խոսքով՝ այդ պահին մտքում անցնում էին սեփական մեղքերը, փրկության հարցը և հավատացյալների համար հավիտենական կյանքի խոստումը։
Ավանդույթ, որը չի կորցնում ազդեցությունը
Լրագրողի կողքին նստած էր նաև երիտասարդ հայ հոգևորական՝ դեռևս իր առաջին գիշերներից մեկի ընթացքում այդ վայրում։ Նման պատկերները ցույց են տալիս, որ Սուրբ Գերեզմանի շուրջ ապրող փորձառությունը միաժամանակ և՛ անձնական է, և՛ համընդհանուր՝ միավորելով տարբեր լեզուների, ծեսերի ու եկեղեցական ավանդույթների ներկայացուցիչների։
Տաճարը գիշերվա ընթացքում մնում է խաղաղ, սակայն նրա լռությունը խոսուն է։ Այն հիշեցնում է, թե ինչպես է մեկ շենքի ներսում պահպանվում քրիստոնեական հիշողության, բազմադարյա համակեցության և կենդանի հավատքի յուրահատուկ միասնությունը։
Աղբյուր՝ The Independent